üzüntü

bugün ağladım...


iş çıkışı kır kahvesine gittim...su sesiyle kendime geleyim diye.yanıma kitap,gazete hiçbişey almamışım...kahvedekilere rica ettim,"okuyacak bişiler lazım," dedim "lütfen...".heryeri tırım tırım arayıp iki üç tane kitap bulup getirdiler bana...güzel anlayışlı insanlar...kitapların hepsi de Manisa Tarzanı ile ilgiliydi...açtım okumaya başladım birini...

Manisa Tarzanı birgün bir arkadaşının yanına geliyor,üzgün,yüzünden düşen bin parça...gece kopan fırtına da kendi elleriyle dikip yetiştirdiği ağaçlardan bir kısmı köklerinden sökülmüşler...o da onları evladı gibi sevdiği için dert yanıyormuş..arkadaşı da "olsun be adam,yenilerini dikeriz" diye teselli etmek istemiş.bizim ki de sanki üzülen kendisi değilmiş gibi yanıtlamış:

"üzüntü dağın üzerine gelip oturan buluta benzer;çok durunca yağmur olur,kar olur,yerleşir kalır.başında üzüntüyü çok durdurmaya gelmez,adam sen de dikeriz tesellisi rüzgarı ile bulutu daha bulut halindeyken kovmak lazım!"