üzüntü

bugün ağladım...


iş çıkışı kır kahvesine gittim...su sesiyle kendime geleyim diye.yanıma kitap,gazete hiçbişey almamışım...kahvedekilere rica ettim,"okuyacak bişiler lazım," dedim "lütfen...".heryeri tırım tırım arayıp iki üç tane kitap bulup getirdiler bana...güzel anlayışlı insanlar...kitapların hepsi de Manisa Tarzanı ile ilgiliydi...açtım okumaya başladım birini...

Manisa Tarzanı birgün bir arkadaşının yanına geliyor,üzgün,yüzünden düşen bin parça...gece kopan fırtına da kendi elleriyle dikip yetiştirdiği ağaçlardan bir kısmı köklerinden sökülmüşler...o da onları evladı gibi sevdiği için dert yanıyormuş..arkadaşı da "olsun be adam,yenilerini dikeriz" diye teselli etmek istemiş.bizim ki de sanki üzülen kendisi değilmiş gibi yanıtlamış:

"üzüntü dağın üzerine gelip oturan buluta benzer;çok durunca yağmur olur,kar olur,yerleşir kalır.başında üzüntüyü çok durdurmaya gelmez,adam sen de dikeriz tesellisi rüzgarı ile bulutu daha bulut halindeyken kovmak lazım!"

hayat

astarının dantelinden
saçının buklesine bi kadının
sonsuzlukta kaybolup
en yalın halinden bile
arınıp da ismin
bakan
ve hiçbir kuytu mecrayı
umursamazlık etmeyen
baktığı gibi hakkını veren
bir adam varmış...


astarının dantelinden
saçının buklesine
her solukta devinen
en yalın haliyle sevinen
ve hiçbir kuytu mecrasını
göz ardı ettirmeyen
baştan ayağa
seven ve gülümseyen
bi de kadın...


adam ölmüş...
kadın kalmış...

çünkü
erkekler genç ölürmüş
kadınlar genç yaşlanırmış...

a kind of...

a kind of a paranoiac pain
is hidden in the shiny rain
i am up to be totally insane
and sick of this rusty chain